คงปฏิเสธไม่ได้

ว่าสิ่งสำคัญที่คนเราต้องการอย่างบ้าคลั่งในการดำรงชีวิตนอกจากเงินก็คือ ...

กำ ลั ง ใ จ

.
.
.

เพราะความเหงาเป็นปัจจัย

เพราะสังคมทุกวันนี้

บงการอย่างแนบเนียนให้คนโดดเดี่ยว

กลับยิ่งปลีกตัวไปนั่งเท้าคางเดียวดาย

โดยไม่รู้ตัวเลยว่ายิ่งเตลิดไปไกลทุกที

เพราะยิ่งเหงา...ยิ่งเปราะบาง

ยิ่งกลัว...ยิ่งถอยห่าง

ยิ่งอยากรับ..แต่กลับไม่ให้

ยิ่งอยากให้คนเข้าใจ...แต่ยิ่งสร้างกำแพง

เลยต้องหากำลังใจแบบความเสี่ยงต่ำ

จึงไม่น่าแปลกใจ

ที่เราจะเห็นคนเขียนไดอารี่ออนไลน์กันมากมายก่ายกอง

ใช่ว่าBlogจะไม่ดี

ยังกลับชื่นชมด้วยซ้ำ

ในฐานะช่วยรับฟังความอัดอั้นตันใจของชาวโลก

Blog ดีๆ ที่ให้ความรู้ก็ยังมีตั้งเยอะแยะ

แต่มันก็สร้างปรากฏการอพยพสู่โลกไซเบอร์อย่างน่าตกใจ

แต่มันใช่ทางออกสำหรับการแก้เหงาที่แท้จริงรึเปล่า

จะง่ายกว่ามั้ย...ถ้าเรารู้จัก เข้าใจและมั่นใจในตนเอง

จะดีกว่ามั้ย...ถ้าเรารู้จัก เข้าใจ และยอมรับในความแตกต่างของผู้อื่น

จะแน่กว่ามั้ย...ถ้าเรารู้จักสู้เพื่อรักษาสิทธิของตน

ในโลกของความจริงแทนที่จะมาฟ้องใน Blog

และจะสุขกว่ามั้ย...ถ้าเรารู้จักให้ก่อนที่จะอยากได้รับ

เพื่อที่เราจะได้มีความสุขที่แท้

ในโลกของความจริง